دلم میخواد برم یه جای خلوت. کوهی دشتی جایی و فریاد بزنم و از خدا بپرسم چرااااا. چرا من رو بدون یه راهنما و بزرگ عاقل رها کرده بودی ... چرا حتی یکی نبود ازم بپرسه دردت چیه غرق این همه بهانه و شک و اشک هستی ...واسه من سرگردونی اونی که دلیل اصلی سرگردانیمه کافی نیست. چه دردی ازم دوا میشه وقتی ببینم یه سال و چند روزه داره دور خودش میچرخه و یه انگشتر نمیتونه دست عروسش کنه؟ درد من وقتی دوا میشه که زمان برگرده عقب، یکی ازم بپرسه چته که نمیشه؟ چرا نمیخوای که بشه؟ یکی نیست حتی بهم بگه با یادآوری حرفای احمقانهی اون رفیق نیمه راه باید خوشحال باشم که نشد ...؟ خدایا نمیدونم حق من هست این سال درگیر حسرت و اشک و خودخوری باشم یا نه. اما میدونم حق من نبود اونقدر تنها و بیپناه به چه کنم چه کنم بیفتم که آخرش این بشه حال دلم ...

لعنت به اون فال حافظی که از امید برگشت میگه.